Büyüdükçe bende bazı şeylerin anlamı değişiyor. Anne değilim. Henüz bir çocuğum ve anneye duyulan sevgi ve huzuru bilirim. Annem hala yaşıyor kayıp nedir bilmem ama düşüncesinde olmak veya kaybedenleri görmek huzursuzluk veriyor. Acıları beni deşiyor. Hiç annesi olmayanlar, içimi yakıyor. "Hayat adil değil" diyorum. Tek başına çocuk büyüten anneleri görünce güçleri gözlerimi ışıldattığı hayran oluyorum ama gizli gizli ağladıkları da gözümün önüne geliyor. Birinin çocuğunu olmaması sanırım büyük bir sorun. Evli olmadığım ve aşık olmadığım için sanırım duygusu uzak geliyor. Onları bir yerden anlıyorum. Koşulsuz bir sevginin, doğanın herkese verdiği nimetin onları hor görmesi canlarını acıtıyor... Çocuğunu kaybedenlerden bahsetmek dahi istemem. Ölüm en çok çocuklara yakışmıyor. Yaşı ne olursa olsun yaşayan bir annenin çocuğu isen eğer... Engelli aileleri, her gün çocuğuna sarılıp onun bir kere olsun annesine sarılmaması...
Ve dahasıııı...
Ama her kadının içinde derin bir duygu var. Görmezden gelemem. Bir şefkat... Besbelli annelik güdüsü işte. Doğduğu anda ona verilen. Eli neye dokunsa parıldatan. Bu tüm kadınlara verilen bir mucize... İç güdüselliğe inanan biri olarak. İçinde şarkılar uçuşan o kadınları. Tıpkı bir gül bahçesi gibi... Birbirinden ayırmak imkansız olan o gül bahçesi... Kendi kendinize büyüttüğünüz, suladığınız ve bazılarınızın dikenleri çok bazılarınızın henüz dikenlerini çıkarmamış miss kokulu güller... İçinizdeki gülü sakın soldurmayın efenim. Hayatın size verdiği bütün her şey nimetlerdir. Belki de başkalarına dokunma vaktiniz gelmiştir. Sizin kokunuza ihtiyacı olan bir çok canlıya... Unutmadan bütün bunları ilerleyin, dikenlerinizle.
Bir başka durumsa, büyüdükçe görüyorum ki bazı şeylerin anlamı değişmiş. Ya da hep öyleymiş de benim gönül gözüm kapalıymış, açılmış. İnsanları çoğu zaman anlayamamakla beraber içselleştirmedikleri şeyleri gösterişe sunmaları inanılmaz. Hayır, Postmodernizimden bahsetmeyeceğim. Eğer gönül gözüm açıldığına siz de inanıyorsanız; gerçek olmayan şeyler çok fazla sunuluyor önümüze... Bu yüzden yıllarca anneme yazdığım olanca yazılar, bunca samimiyetsiz insan arasında samimiyetini kaybetmemesi için artık yazmıyorum. Eskiden ne kadar samimi olduğumu düşünürdüm. Hayat böyle işte anlamlar değişiyor belki de değiştiren insanlardır. Bilmem...
Siz siz olmaktan ama asla ama asla vazgeçmeyin...
Yüreği güzel olan tüm kadınlara ihtiyacımız var.
Herkesin anneler gününü kutlarım.
Yorumlar
Yorum Gönder